Vanuit de Galapagos hebben we onszelf op de hierna beschreven manier gekatapulteerd naar het uiterste zuiden van Ecuador: 5 uur in de ochtend op, Encantada zet ons af in de haven, 4 uur vertraging op het vliegveld van Galapagos ivm een defect vliegtuig (altijd fijn als er net eentje is neergedonderd in Rusland), om 8 uur ‘s avonds een nachtbus vanuit de MEGA-terminal van Guayaquil naar Loja, om 6 uur in de ochtend een bus van Loja naar Vilcabamba, om uiteindelijk – 26 uur later – een mooi plekje te vinden om heerlijk te kunnen slapen.

Op de Galapagos ga je met de boot inderdaad van eiland naar eiland, en de eilanden zijn behoorlijk verschillend. Op het ene eiland hebben de vogels rode voeten, op het andere blauwe. Op het ene eiland kunnen de leguanen zwemmen, op de andere nemen ze de ouderwetse benenwagen. Geinteresseerden (lees, Pa Hoekstra) kunnen na de reis altijd langskomen voor uitgebreide Galapagosverhalen!

Terug naar nu. Een dag na onze indrukwekkend vermoeiende reis van Galapagos naar Vilcabamba (een klein en lief dorpje) vonden Josta en ik dat we wel weer genoeg rust hadden gehad… Bij Gavilan, een oude hippie uit Nieuw-Zeeland, boekten we een 3 daagse paardrijtocht naar het Podocarpus National Park. Josta heeft zich van jongs af aan verenigd gevoeld met het lot der paarden, maar ook ik begin me zo langzamerhand als een vrij scherpe paardenmeester te ontpoppen. Over smalle paadjes, gladde stenen, steile wanden en diepe bossen brachten wij onze paarden (of beter; zij ons!) veilig en secuur naar de berghut van Gavilan. Hoewel we het gehuilhinnik van Dora zo nu en dan zeker missen, waren we blij (en zij vast ook!) dat ze er op deze tocht niet bij was… haha! Over het uitzicht vanuit Gavilans’ berghut heb ik bij dezen naar huisgeschreven. Onwerkelijk mooi. Van de Argentijnse eigenaresse van ons ecolodge-hostel in Vilcabamba hadden we al vernomen dat Gavilan een vervent drinker was… het verbaasde ons dan ook niet toen we vlak na aankomst mochten aanschuiven voor enkele cocktails en duizenden verhalen. Zijn onnavolgbare levensverhaal heeft hij ons in 3 dagen en grotendeels met dubbele tong proberen bij te brengen, en hoe doorleeft en wellicht gestoord de man ook is, hij heeft een onuitwisbare indruk op ons achtergelaten.

Op de tweede dag lieten we onze paarden achter in de wei en beklommen we te voet de omliggende bergwanden. Gelijk werden we verrast door de mooiste natuurpracht die we op deze reis zijn tegengekomen. Overal orchideeen, en andere planten waar zowel ik als Gavilan (echte paardrijders kennen geen plantennamen!) de namen niet van weet. Podocarpus, zo kwamen wij achter, is een echt floraparadijs. Zelfs de aanwezigheid van enig fauna, was slechts terug te vinden in floravorm. Een waar escrementencircus gleed aan ons voorbij terwijl we de bergen beklommen. Tapirstront,  Pumapoep en Berendrollen stonden op het indrukwekkende menu en wisselden elkaar in rap tempo af. Helaas hebben van de dieren zelf niets dan hun sporen gezien. 

In de avond werden onze rumcocktails van de vorige avond, geupgrade van ‘silver to gold‘. Vol trots presenteerde Gavilan ons de gouden fles, en vergat daarbij niet zichzelf een degelijke scheut te schenken. Het werd een mooie avond, eentje om te onthouden, en getuige de foto’s van de zonsondergang tussen de bergkammen zullen we daar eenvoudig in slagen. Wat ik overigens vergeet, is te verhalen over onze metgezellin, onze roodharige mede-amazone,  onze bleekgelatige Australische, en bovenal onze ratio in beschonken tijden; Kim Mitchell uit Canberra (in deze ene zin staat alles wat ik over haar weet, en zodoende kan ik het hst Kim Mitchell gelijk sluiten!)!

Dag drie, de terugtocht, de aftocht en de intredende ziektekiemen. Natuurlijk brachten onze paarden, Colorado (een echt mannenpaard) en Dwendy (tssss!) ons op dag drie veilig naar beneden. Gavilan probeerde mij met een slinkse lach nog een laatste wijsheid bij te brengen: ‘A horse that can’t carry a man up the mountain, is not a real horse. Aman that rides his horse down the mountain, is not a real man.’ Zijn woorden gingen verloren in mijn desinteresse, en ik bleef lekker zitten waar ik zat; op de rug van mijn paard! Ons vertrouwen en mijn respect voor de nobele dieren is met rasse raspaardenschreden gegroeid. Hoe vaak hebben Josta en ik elkaar niet aangekeken en gedacht; ‘moet mijn paard van die rotsige steile helling af’ en nog belangrijk; ‘met mij er bovenop?’ Eenmaal terug in Ecolodge Rumi-Wilco zouden Josta en ik het een goede anderhalve dag rustig aan gaan doen. Inmiddels zitten we op bijna 3 dagen, en dat alles omdat ik hoestte als een oude jack russel met longontsteking, en bij Josta het eten sneller naar buiten ging, dan naar binnen. Inmiddels gaat het overigens alweer helemaal goed, eten we normaal en hoest ik als een Jack Russel van middelbare leeftijd met een kleine verkoudheid.

De laatste weken gaan in. Dennis heeft voor ons een hotelletje geboekt in het klokhuis van de Grote Appel, en wij zullen hem daar 7 mei ontmoeten met zijn vriendin Sjanet. We gaan het rustig aan doen, niet meer naar de amazone, maar gewoon simpel en lekker naar het strand. Bruin worden voor de zomer in Nederland goed en wel begint!

Jullie houden nog 1 post van ons te goed, tot over een weekje of iets meer!

Gr,

De Hoekies!

De fotos vlnr. 1. Josta op haar paard Dwendy (engel). 2. Josta langs klief!. 3. Mooi uitzicht met onderin Gavilan en Kim. 4. Hoek. 5. Inkijkje in het darmflorakanaal van Hoeks paard Colorado! lol! 6. Hoekies blijt in hangmand. 7. Uitzicht, paard, Hoek, en Gavilan’s fameuze cocktails! 8. Berghut met Gavilan, gids in opleiding Christian, en Josta! 9. Orchidee 1. 10. Orchidee 2. 11. Bloem 1. 12. Deze paddestoelen konden we wat betreft Gavilan rustig laten hangen, ze waren immers niet hallucinogeen! 13. Josta bekijkt bloem 2. 14. Josta kijkt om. 15. Nogmaals. 16. Josta zweept paard (ganz geil!)! 17. Kim, Josta en Gavilan. 18. De zonsondergang, fabelachtig! 19. Uitzicht vanaf op de berg. 20. Orchidee 3. 21. Josta kijkt om na drinken uit waterval. 22. Hoek kijkt naar links! 23. Josta blijt in sjungle. 24. Orchidee 4. Deze hebben we geloof ik wel eens in de huiskamer gehad, toch?!

De fotos van links naar rechts: 1. Onze geweldige groep. 2. De encantada, onze mooie zeilboot bracht ons 8 dagen over zee. 3. Dolfijnen surfen mee naast de boot. 4. Puffervisje. 5. Fregatvogel tegen zonsopkomst.  6. Zeeschildpad. 7. Josta kijkt uit over vulkaanlandschap. 8. Enorme landleguaan. 9. Zwemmende zeeleeuwen, erg gezellig! 10. Springende zeeleeuwen. 11. Pasgeboren en vlak na de foto opgepeuzelde zeeschildpad (verdomde fregatvogels!). 12. Intens gelukkige Hoekies voor zeeleeuwenkolonie. 13. Albatros! 14. Erg geestige en schele bluefooted boobie. 15. Lavalizard. 16. Andersoortige landleguaan met op achtergrond masked boobies. 17. Bluefooted boobie. 18. Nogmaals. 19. Leguaan met zeeleeuw. 20. Krab. 21. Flamingos. 22. Hoekies in een lavagrot met op de achtergrond onze inmiddels goede Australische vriend Myles! 23. Blijde Hoekies op het strand. 24. Voor Galapagos unieke zeeleguaan. 25. Landleguaan. 26. Josta voor het cactusforest. 27. Leguaan voor cactus. 28. Leguaan. 29. Hoek en zeehond (anders dan leeuw)! 30. Fregatvogel. 31. Masked Boobie. 32. Zeehond. 33. Endemische meeuwen met zeeleeuw. 34. Opgewonden fregatvogel. 35. Redfooted boobie. 36. Opgewonden fregatvogels. 37. Geweldige pinguins maken Josta blij! 38. Uitzicht lavaland. 39. Luipaardroggen! 40. Zeeleguaan. 41. Hoekleguaan! 

We zouden kunnen proberen uit te leggen wat een magische eilandengroep de Galapagos is, maar dat is echt onmogelijk. Wij hadden, ondanks alle mooie verhalen vooraf, nooit verwacht zoiets overweldigends aan te treffen! Helaas hebben we geen fotos van het snorkelen… Zwemmen tussen een dertigtal Galapagos-  en zwartvinhaaien die tunnels banen door een enorme school sardientjes is echt bizar!

Terwijl God zijn toorn loslaat over de stad van Quito, en zojuist de enorme basiliek (zie foto) trof met bliksem en donder, realiseer ik me dat het leven soms snel kan gaan… Nog maar een week geleden gooide ons viertal zich in het diepe tijdens een canyoning tour, in Merida namen we afscheid van de familie Moya, pakten vervolgens een bus naar Valencia, om daar van 9 uur in de ochtend, tot 1 uur in de nacht (16 uur!!) te wachten op de aankomst van onze – inmiddels iets minder – goede vriend, Erik! Het was een weerzien op formaat… Een raar besef dat hij er niet zal zijn als wij straks weer op Schiphol staan.

Over het canyoningen valt niet meer te zeggen dan de fotos vertellen. Leuke ervaring, gezonde en soms ietwat ongezonde spanning (Dora?!), en hier en daar een uitglijder (op 1 van de foto’s glij ik regelrecht op een rotsblok af!). We sloten ons Merida-avontuur af met een barbecue met de familie Moya… cadeautjes werden uitgewisseld en een verdwaalde traan gelaten. Misschien, misschien komen ze ons binnen twee jaar opzoeken in Nederland…

Het vliegveld van Valencia was vrij uitputtend, maar Eriks komst was het wachten waard. Heel gaaf om hem in de verte uit het vliegtuig te zien stappen, slikke patas, strak zwart bloesje, en een rolkoffer achter zich aanslepend, nu al een echte Antilliaan!! haha. Emilio had ons opgehaald van het vliegtuig en reed ons midden in de nacht door naar Puerto Colombia.

Duizenden mensen waren voor de semana santa ook op dit idee gekomen. Op het grote strand vonden we de volgende dag nog net genoeg plek om onze 10 Europese beentjes op het zand uit te strekken. De avond was krankzinnig, en precies waar Erik voor was gekomen. Aan de boulevard van Puerto Colombia schaldde de muziek luidt uit de achterbakken van geparkeerde auto’s. Enorme menigtes verzamelden zich om de wagens als ware het concertpodia. De auto met de grootste speakers, trokken het grootste publiek. We ontmoetten 2 Venezolaanse dames, van wie Erik binnen enkele uren zowel, Salsa, Merengue als Bachata leerde dansen. Het was een bizar spektakel, en een memorabele avond! (Na zijn allereerste avondje stappen in Venezuela stond Erik overigens wel met 1-0 achter tegen monsieur Guarapita (een loeisterk lokaal ‘vruchtensapje’)).

Ook de daaropvolgende dagen logen er niet om. Ik vermoed dat Erik in 1 weekend een behoorlijke goede indruk heeft gekregen van het bijzondere leven dat de Venezolanen leiden.

Josta en ik hebben afgelopen maandagochtend afscheid genomen van Chris, Dora en Erik. Een prachtige laatste avond was een waardige afsluiter van 2 maanden samen reizen. Josta en ik kijken nu al met veel nostalgie terug naar onze tijd samen in Costa Rica, Panama en Venezuela: superbedankt Christoon en Doroon!!

Nu zitten we dus in Quito, mooie vriendelijke stad. Op de foto hierboven zie je het uitzicht vanuit ons hotel. We hebben onze reis naar de Galapagos al geboekt en alles gaat zoals gewoonlijk weer helemaal op rolletjes. De komende dagen gaan we de bergen in, een grote markt opzoeken, en zondag naar de wereldberoemde eilanden. Een volgende post zal daarom niet eerder dan 19 of 20 april worden geplaatst…. uiteraard dan met de fotos van Galapagos!

3 uur fotos uploaden (WAT EEN POKKE-verbinding) heeft een nogal ongeinspireerd verhaal opgeleverd, maar de foto’s kunnen veel goedmaken!! Voila:

Laat ik uit reislustige speelsigheid eens bij het einde beginnen.

We zitten sinds enkele weken in het land waar leuzen als: ‘Socialisme, vaderland, of de dood’ de muren langs alle wegen sieren. Het land waar de president een eigen tijdszone heeft ingesteld: niet 5, niet 6, maar 5 en een half uur vroeger dan in 0031. Het land waar iedere dag op willekeurige tijdstippen de elektriciteit wordt uitgeschakeld. Waar mensen hun winkels vervolgens moeten sluiten tot de stroom terugkomt, bederfelijke waar bederft en waar generatoren in de straten van de grote steden het geluid vervuilen. Het land waarvan de president gisteren zijn volk via SMS op de hoogte bracht dat IEDEREEN de gehele volgende week vrij heeft (ipv de voorziene donderdag en vrijdag) ivm Pasen. Om kort te gaan, we zijn terug in het aardse paradijs, het mooiste land van de wereld: Venezuela!

Zoals onze trouwste lezers zullen weten, zijn onze vrouwen nogal fanatiek – zo niet obsessief – bezig met hun sport. Een goede twee maanden lang wisten Chris en ik alle aanvallen af te slaan en de weg naar stoffige sportcentra zodoende te blokkeren. Gisteren, echter, zijn we er alsnog ingeluisd. Een spinningles in centro de deportes Merida is voor een simpele Hollandse spinner feitelijk onherkenbaar. Er wordt gefietst op thunderdome die op de achtergrond uit een fitnesslokaal knalt. Voor de groep staat een ’14-en-nog-lang-niet-jarig’ joch dat ons om de drie seconden in zeer pijnlijke kamasutra-achtige standjes dwingt. En voor je op de ‘fiets’ stapt, dien je bij de ingang zelf eerst een aantal schroeven te halen om zadel, stuur en pedalen vast te zetten. Het zal jullie dan ook niet verbazen dat we HEER-LIJK hebben gefietst. Het zweet gutste bourgondisch en we sliepen vannacht als roosjes. Vanmorgen stonden de dames om 7 am alweer in de Yoga-zaal. Josta heeft de smaak goed te pakken en zal het sportcentrum 1 dezer dagen opvrolijken met een lesje Bailo Terapia (dat is eigenlijk gewoon Steps, maar dat bekt niet zo Latijns). Geef die dames 1 vinger… Maar goed, terug naar Panama.

We lieten jullie achter in Panama Stad. Vanuit ons mooie hotel in hartje Panama City organiseerden wij een trip naar de San Blas eilanden. 378 eilandjes ter grootte van het Leidse Plein (uit het oog, maar niet uit het hart) wulps verspreid voor de Carribische kust van Panama. San Blas is niets minder dan puur genieten en alles wat ze er in de reisgidsen over schrijven is waar. Wit strand, rust, iedere dag verse kreeft (ontbijt, lunch, diner) en hangmanden tussen de palmbomen! Wat doen jullie toch fout?

Na San Blas hadden we nog 4 welbesteedde dagen in Panama City. Hoogtepunt was de uiterst hippe discotheek People in het bruisende hart van de stad. We kregen een tafel en daarbij geheel automatisch ook een flesje van de duurste rum (60 dollaren!). Omdat wij van dat soort bedragen sinds enkele maanden geen enkele weet meer hebben, stuurden we de fles onverrichter zake terug naar de keuken, om vervolgens te worden voorzien van een goedkopere variant. Kneiterharde muziek, mooie mensen, de airco op vorststand en een zeer kuise, maar heuse stripact sierden deze geweldige avond!

Next stop; Venezuela. Na een ‘ietwat’ zware zondag voor mij en Chris (de vrouwen leken meer last te hebben van onze hoofdpijn dan wij zelf), pakten we maandagochtend het vliegtuig naar Caracas. We werden ontvangen als goden, een chauffeur stond ons op te wachten en we reden in 1 zeer bochtige lijn door naar ons Paradijs op aarde: Puerto Colombia. De afgelopen vier jaar heb ik altijd strak contact gehouden met een Duits-Venezolaans stel uit dit dorp. We werden dan ook heel blij ontvangen, kregen de grootste kamers voor de kleinste prijzen, en werden door mamma Claudia echt compleet in de watten gelegd. Precies het weerzien waar vooral Chris en ik – aangezien we hier in 2006 een keer of 4-5 zijn geweest – naarstig naar hadden uitgekeken. Het is goed om te zien dat niet altijd alles verandert…

Omdat we volgende week terug zullen gaan naar Puerto Colombia, om daar voor pasen samen met neo-Antilliaan ERIK (!) een echt Venezolaans feestje te gaan vieren, was het afscheid met Claudia niet al te heftig. We namen de bus naar Merida; een andere plek waar Chris en ik onze luie ledematen regelmatig te rusten hadden gelegd. Ook in Merida hadden we nog een goed contact lopen. Carlos was 4 jaar geleden de gids die ons door de vlaktes van Los Llanos had gevoerd. Hij en zijn vrouw, Thania, haalden ons om 7 uur in de ochtend op van het busstation en brachten ons via de bakker naar onze vertrouwde posada Suiza. Hoeveel uren hadden Chris en ik daar wel niet in een hangmand naar het WK-voetbal gekeken? Van Persie uit een vrije trap…Zidane…Italie… Goeie herinneringen.

Op vrijdagavond, 19 maart, zijn we met Carlos en Thania uitgebreid gaan stappen in Merida. Het humeur was goed, mede omdat we proostten op het geluk van onze goeie vrienden Jarno en Fenny! Jammer dat we hun huwelijk moesten missen, maar in termen van geluk en alcoholpromillages kunnen we nooit ver van elkaar verwijderd zijn geweest .

Maandag traden we aan voor Los Llanos; ditmaal (droogseizoen), zo was ons beloofd, zouden we veel meer wildlife zien dan de voorgaande keer (regenseizoen). De beloftes logen er niet om: honderden vogelsoorten, capibara’s, kaaimannen, anaconda’s, een prachtige reuze miereneter en bloemen overaaaallll… Los Llanos is echt astonishing!

Nog 10 dagen, dan vliegen Josta en ik naar Ecuador en gaat ons viertal uiteen… In onze volgende post zal ik schrijven over het afscheid met de tortels en het weerzien met Erik! Voor nu; hasta luego, en veel plezier met de foto’s!

J & M

ps: Nogmaals, check voor meer verhalen en vooral fotos ook zeker de site van Dora en Chris. Zij maken namelijk WEL foto’s van mensen! haha. http://twomonkeysinthejungle.web-log.nl

De fotos VLNR: Chris en ik in San Blas. De geopende bek van een 3.5 meter Anaconda. Hoathzin vogels in de boom. Josta op paard. Enorme snuit van een miereneter. Zon in Llanos. Strand van San Blas. Josta kijkt uit over de sluizen van Panama City. Savanna Hawk in vlucht. Yamaca (kleine Hoekvogel). Dora en Alba, de dochter van Carlos en Thania. Reflectie van wolken op het water. Door de hoeven gezakt paard van Chris (haha!). Nationale boom van Venezuela, Araguanay. Kaaiman op de kant. Black Collared Hawk vangt vis. Jos en ik bij zonsondergang. Bijna uitgestorven zoetwater dolfijn. De familie Moya. Anaconda. Josta met pseudo-Mozart. Rode vliegenvanger. Kadaverkop van rund. Rode ibissen. Capibara. Anaconda! Capibara’s achtervolgt door de Jeep van Carlos. Josta met nieuwe ketting. Schildpadhoofd. Hoek op jacht. Bijzondere reiger…

Deze post kan worden gezien als de synthese van onze ‘mid-travel-crisis’. We hebben het de afgelopen weken allemaal meegemaakt; natuurrampen, schrijnende hikes, en onwillige darmkanalen… Laat ik beginnen bij de grens van Panama en eindigen in dit mooie internetcafe in hartje Panama City.

Grote regenwolken vergezelden ons over de grens. Costa Rica lag er droog en aantrekkelijk bij, maar we hadden geen keuze. We dachten het hazenpad te hebben gevonden in de hooggebergtes rond Boquete, maar het slechte weer had ons spoor gevonden. Juist nu een normaal weldenkend mens zich wel twee keer zou bedenken, bedachten wij het op een 24 km lange trektocht naar de hoogste top van heul Panama te gooien. Verhalen van een oogverblindende goddelijkheid hadden ons tot deze waanzin gedreven… We vertrokken klokslag middernacht. De gids, Alvaro, had ons ervan weten te overtuigen dat juist de zonsopkomst de hele tocht naar de top van berg Baru waard zou maken. Ruim 6 uur was onze tip (overtreffende trap van tippel) naar de top. Het weer leek mee te zitten, donderwolken hadden het veld geruimd en een gladgestreken sterrenhemel achtergelaten. Kwart over zes stonden wij klappertandend te wachten op de zonsopkomst, maar in het zicht van de haven maakten stapelwolken het o zo voorziene zicht op beide oceanen onmogelijk. De zon zagen we slechts als een spook in een laken, maar het gaf niet, het geluk had ons deze reis immers al zo vaak toegelachen: you get some, you loose some.

Tijdens de tocht hadden we kennisgemaakt met 2 Canadese meiden, met wie we onder begeleiding van Alvaro 2 mooie stapavonden hebben gehad in Boquete. Temidden van de vele coordinatie-gestoorde blanken bleken onze salsalessen hun vruchten rijkelijk te hebben afgeworpen! Erg gezellig.

In Boquete vatten wij het plan om de Bocas del Toro op te gaan zoeken aan de Carribische kust van Panama. Deze groep eilanden moest een ware lust zijn voor het oog, maar wederom was Moeder Natuur ons niet gunstig gezind. Door het slechte weer waren de wegen naar de Bocas onbegaanbaar en onze voorgenomen plannen waren daarmee weggespoeld. We lieten ons niet uit het veld slaan en namen ons voor om naar de Pacifische kust af te reizen en te gaan surfen in Santa Catalina… Zondag, 7 AM, de telefoon gaat, monsieur Hoekstra op het display, lekker laten ringelen. 7.05 AM, wederom Hoek Sr. op het scherm. Opnemen met krakende stem, – het was weer een mooi feestje gisteravond – Hoek Sr. klinkt gespannen. Na enkele plichtplegingen ‘Hoe is het? Warm daar? Koud hier!’ komt hij met het hoge woord: Santiago de Chile is getroffen door een grote aardbeving, 8.8 op de schaal van Richter. Ik leg hem, zo rustig als ik dat op een gemiddelde zondagochtend om 7 AM kan, uit dat Santiago de Chile net zo ver van Panama afligt als Amsterdam van Honolulu. Maar Hoek sr. is voorbereid en laat zich niet zo gemakkelijk uit het veld slaan. ‘Het ergste komt nog’, zo stelt hij, ‘er is namelijk een Tsunami voorspelt die zijn Aziatische broeder in alles overtreft.’ Moeder natuur had ons in het nauw gedreven, barrieres opgeworpen aan de frontlinie van beide kusten. Ons restte niets anders dan, ook ten behoeve van de rust in onze ouderlijke huizen, hoog en nat te blijven waar we zaten; in Boquete, op 1600 meter hoogte. Laat die Tsunami maar komen!

Na een dag bleek al het gevaar geweken, de Tsunami was nooit gestrand, in Santa Catalina heerstte serene rust. Een dag later dan gepland arriveerden wij alsnog op dit mooie strand. Een strand dat je weer heel even doet beseffen dat je ECHT op reis bent, en dus ECHT niet hoeft te werken (dit tweede puntje gold voornamelijk voor Josta, dat moge duidelijk zijn). Ook in Santa Catalina bewees de natuur maar weer eens dat zijn wegen ondoorgrondelijk zijn. Het surfen was heerlijk, maar Josta en ik werden enkele dagen geteisterd door een fenomeen dat ik voor het gemak maar even ‘Tsunami del achterwerk’ wil noemen. Vergezeld door meneer Dunne hebben we een ochtendje gevist op open zee, en hervonden ons geluk. We vingen een Aguga die we voor het middagmaal lieten bereiden door de dames van ons hotel. Je kunt Chris en mij niet blijer krijgen: met een hengel in de hand op open zee, en daarna onze zelfgevangen zeehaaien opeten in het hotel! YAHOO! De dag erna bezochten we het eiland van Coiba, een waar lust voor het oog. Snorkelen tussen de haaien en zeeschildpadden. Op de terugweg mochten we een kijkje nemen in de keuken van 1 van ‘s werelds meest bijzondere verschijnselen; een moeder bultrug (walvis van 14 meter) met haar jong. Voor de duidelijkheid, onderaan de fotos!

De Dunne verdween, Tsunamis, orkanen, wind en regen gingen voorbij. Vanuit Santa Catalina reden we naar Barrigon. Hier vertoefden we 3 dagen bij een onbevlekt ontvangen familie (gezien hun heilige gastvrijheid), en maakten we 2 tochtjes in het nabijgelegen national park van Omar Torrijos. Een beschrijving van de natuur is overbodig, en op den duur zelfs vervelend, maar de sfeer bij de familie Navas ligt als een parel in de schelp van onze herrinering verweven.

De alinea’s worden korter, mijn geduld minder, en mijn vermoeidheid groter, kortom, we breien er een eind aan. Morgen reizen we vanuit Panama City naar San Blas en daarna weer terug naar het wereldberoemde kanaal van Panama. Een volgende post zal volgen vanuit Venezuela, geniet van het mooie weer dat jullie heeft bereikt! Groetjes vanuit internetcafe’ Veneto!

Ps: De laatste foto is van de jongste nazaat van de familie Navas: let vooral op de briljante tekst op haar kleine dreutel t-shirtje!! haha!

We hebben vandaag een, al zeg ik het zelf, zeer welverdiende rustdag in de zuid-oostelijke kustplaats Puerto Jimenez. Behalve in deze ijskast van een internetcafe, is hier weinig verkoeling. Op deze rustdag is het plaatsen van dit bericht dan ook veruit het meest aktieve dat we zullen doen. Waarom we deze rustdag hebben verdiend zal ik nu nader verklaren.

Quepos – Manuel Antionio

Met onze nieuwverworven surfskills in het achterhoofd verlieten we Santa Teresa. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar de minst leuke dagen van een reis zijn altijd de reisdagen. Bus in en uit, aansluitingen missen, uren wachten op stoffige en ongeventileerde broeikasbushaltes, om aan het einde van de dag over 300 km hobbelasfalt uitgeput aan te komen op plaats van bestemming; in dit geval de Quepos-Manuel Antoniocombinatie (het lokale AZ speelt daar hoog in de eerste divisie). Het hotel dat we in Quepos hadden ‘gereserveerd’, bleek vol te zitten. Het geluk wilde dat we vervolgens op een veel betere lokatie (strand ipv stad), voor dezelfde prijs (10 dollaren), in een veel vriendelijker (Costa Ricaans vs. Engels) hostel terechtkwamen. Over Manuel Antonio valt niet zo heel gek veel te zeggen. Het heeft de omtrek van Kudelstaart, de schoonheid van Doutze Kroes, en aan het klimtalent van de grote hordes apen zou Dennis nog een puntje kunnen zuigen. Hierbij een aantal fotos van dit Parque Nacional de Smildlife.

Puerto Jimenez – Matapalo – CORCOVADO!

Het kostte ons wederom een gevreesde reisdag om vanuit Quepos, Puerto Jimenez te bereiken. We zouden deze plaats gebruiken als hub om het Corcovado Park te kunnen betreden. Corcovado is het absolute wildlife hoogtepunt van Costa Rica, en ongeevenaard in kwanti- en kwaliteit aan dieren en planten. De afgelopen week hadden we geprobeerd reserveringen te maken en contact te leggen met het turistoffice in Puerto Jimenez, maar van daadwerkelijke communicatie was geen sprake. We hadden nog geen gids, geen overnachtingen, en bovenal, geen idee wat ons te wachten stond. In Puerto Jimenez vonden we een hotel, Oro Verde, en bovenaan de trap van dit gemoedelijk hotel lachte het geluk ons toe. De lach behoorde toe aan, zo bleek later, onze gids, Randall! Hij wond ons om zijn vereelte vingers, en wij hapten als hongerige vissen hard in op zijn goed uitgekiende verkooppraatjes. Randall is onze held. Hij heeft ons de afgelopen week alles laten zien wat er hier te zien valt. Van de poison dart frogs in Matapalo en de krokodillen in de mangroves van Puerto Jimenez, tot de tapirs, toekans, peccaries en anteaters in het park van Corcovado. Hij heeft ons gezond en wel door een goede 60 kilometer jungle geloodst, en ons een ervaring meegegeven die wij tot in de lengte van onze dagen zullen heugen als 1 van de meest bijzondere. Een mogelijk hoogtepunt van dit Corcovado is de kans op het zien van de fameuze Puma. Helaas was dit ons niet gegund, maar we zijn gister na een ijzingwekkende hike van 10 uur toch zeer voldaan teruggekeerd uit het park. Het enige spoor dat we van de puma wisten te vinden, waren, zoals het woord ‘spoor’ feitelijk al aangeeft, zijn sporen. Ik zou zelfs durfen stellen dat je met het belachelijke aantal sporen dat wij van de grote straatkat aantroffen, uitgedrukt in kilometers, een nieuwe snelweg naar Rome zou kunnen aanleggen! Enfin, we hebben ons bij dit gemis neergelegd en voelen ons voldaan en verrijkt! Voor een ander verslag van de trip naar Corcovado verwijs ik naar de site van Dora en Chris: twomonkeysinthejunge.web-log.nl. Dora zal hier vast en zeker aanstippen hoe deze hike, behalve prachtig, ook pijnlijk zwaar kan zijn! .

Dit was onze laatste post vanuit Costa Rica. Morgen vertrekken we rustig richting de grens van Panama. Tot snel en groetjes van ons.

Een dag na onze Quetzal-experience in het woud van Monteverde, hebben we een paardrijtocht gedaan in de omgeving van Santa Elena. Josta was helemaal blij op de rug van haar edele dier, en ze galoppeerde van geluk. Chris en ik wisten ons als ervaren ruiters (dit was immers al onze 3e keer!) prima staande te houden in de stijgbeugels van onze bloeddorstige my-little-pony hengsten. Dora, die voor het eerst in 20 jaar op een paard zat, huillachte van geluk en angst. Maar we hebben het allemaal overleefd, en met veel plezier. Kijk voor de fotos van het paardrijden op de site van Dora en Chris: twomonkeysinthejungle.web-log.nl.

Verder hebben we in deze omgeving een nachttour gedaan. Van deze tour is wegens het schaarse licht slechts 1 foto door de selectie gekomen. Helaas kunnen we de mooie luiaard, armadillo, kinkadiou, tarantula en groene adder daarom niet met jullie delen.

Van Monteverde, via Puntarenas naar Santa Teresa.

De bus vanuit Monteverde kwam om 9 uur ‘s morgens aan in het centrum van Puntaranes. We hadden geheel respectloos plaatsgenomen op de invalidenplaatsen vooraan in de bus, opdat Dora voor de verandering de busreis kon eindigen zonder dat haar darmen, maag en lever een soort Latijnse stoelendans hadden afgestoken. Om het respect van onze medepassagiers terug te winnen, lieten we bij aankomst iedereen voor ons uitstappen. De bus is leeg, we stappen uit, ik loop een rondje om de bus, een taxi met de eerste toeristen uit de bus piepbandt weg. In het bagageluik zie ik wat iedere reiziger vreest, mijn tas is verdwenen. Chris schreit een scheldwoord dat hij normaliter nooit (Noohoooit!) zou gebruiken, Josta reageert met een bedeesd: ‘Al-les is weg’, en Dora, die nog niets doorheeft, houdt een taxi aan. In het bagageruim staat een verlaten tas. De tas is zwart-grijs, als de mijne, maar is twee keer zo klein en weegt twee keer zo veel, i.e. een damestas. Als volwaardige Sherlock’s concluderen wij dat een kleine dame mijn tas heeft aangezien voor de hare. In de taxi die Dora zojuist heeft aangehouden, zetten we de achtervolging in. Gelukkig gaan alle toeristen naar hetzelfde punt; de haven van Puntarenas om daar de ferry naar Nicoya te nemen. Onze taxichauffeur heeft de tijd van zijn leven, en ziet mij al helemaal voor zich in korte rokjes en bikini. Chris zet de eerste lijnen voor een campagne die moet doorgaan onder de naam: ‘Tas zoekt baasje’. In de haven van Puntarenas wordt ons vermoeden bevestigd… ik spring uit de taxi en stap met grote sprongen en hoge poten naar een lief, schattig, maar bovenal FRANS meisje af, met op haar rug MIJN zak. Hoe kon het ook anders; een francaise… Als ik niet zo blij was geweest met het hervinden van mijn tas, had ik het meisje met veel liefde in haar eigen, kleine backpack opgerold. Eind goed, al goed.

Verder hebben we 3 dagen lang heeeeeerlijk gesurfd. Na een aantal zeer goede aanwijzingen van meesterjuf ChrisDoor, konden Josta en ik ons al na de eerste dag prima staande houden op de voor Josta VEEL te grote planken! De fotos vert ellen de rest van ons verhaal, echt kippevel hier in Santa Teresa (dank voor de tip Erik, echt heel gaaf om wakker te worden door het onfatsoenlijke geschreeuw van brulapen!).

Zo gezegd zo gediggie daan!

Vlnr: Samen op lunch. Tarantula. Quetzal in Monteverde. Nog een quetzal. Toekan. De Hoekies op een loopbrug. Jesus Christ Lizard in Los Chorros. Koud water onder hoge waterval.

Ons eerste teken van leven uit Costa Rica is er gelijk 1 van euforie (:-)), warmte (30 graden) en haast (de bus vertrekt over 10 minuten naar Monteverde)! Vluchten naar en van New York liepen op tijd, de overstap op New Ark kostte ons een kleine 30 minuten en op het vliegveld van San Jose stonden 2 bruingebakken reuzebakbananen ons op te wachten met een gelukzaligheid die zijn weerga niet kent. Chris en Dora waren duidelijk toe aan fresh meat!

Op onze eerste volle dag bezochten we Los Chorros, een dorp dat 2 watervallen verborgen heeft gehouden voor de grote toeristische stroming. Een kleine man die al 40 jaar de lokale en compleet verlaten parkeerplaats van Los Chorros onder zijn hoede nam, was zeer gecharmeerd door het vrouwelijk deel van onze delegatie. Nadat beide dames een  aai over de bol hadden gehad van de stokoude charmeur, wees hij  ons de weg. De dinosauriers die we aan de voet van de watervallen op de kiek namen (zsm zullen we er enkele uploaden) hadden duidelijk een kijkje genomen in de keuken van Jurrasic Park.

De bus toetert, de motor draait! Tot snel, en dan met fotos!

x

De Hoekies

Hiervandaan zullen we jullie op de hoogte houden over ons wel en wel! We vertrekken op maandag 1 februari naar San Jose. Na enige omwentelingen in Costa Rica, Panama, Venezuela, Equador, de Galapagos, (wellicht Peru) en New York zullen wij terugvliegen op 10 mei; naar verluid de dag waarop de lente in Nederland pas echt zal doorbreken!

We zien jullie graag terug in de reacties op ons blog!

Gr,

Josta en Marco